Dat evaluatieproces moet je bovendien niet als slotakkoord van een implementatietraject zien. Wouter benadrukt dat je aan het begin al ondubbelzinnig moet vastleggen waar je het succes van een innovatie aan gaat afmeten. Bovendien is hij een voorstander van ‘mijlpaal-gebaseerde’ evaluatie, waarbij je tijdens elke stap in het implementatieproces al bewijs verzamelt en zo nodig kunt bijsturen – of stoppen. “Ik wil de komende jaren in deze leerstoel een integraal raamwerk ontwikkelen voor dat hele proces: van selectie tot implementatie en evaluatie van AI-toepassingen.”

Een belangrijke leidraad in dat onderzoek is het Quadruple Aim-model, waarin je de impact van een innovatie op vier dimensies toetst. “De basis is en blijft wat het de patiënt oplevert, individueel en op populatieniveau. Minstens zo belangrijk is wat het bijdraagt aan kostenbeheersing en aan werkdrukverlichting. Als de huidige ontwikkelingen doorzetten, zou in 2040 een op de vier Nederlanders in de zorg werken. Dat is geen werkbaar of realistisch toekomstbeeld.”

Bij Maastro gebruiken we daarom inmiddels alleen nog AI-modellen die ‘actionable insights’ leveren: concrete handvatten waarmee je als arts – met de patiënt – iets kunt doen om de kans op succes te vergroten: denk aan medicatie of stralingsdosis, maar misschien ook dieet of levensstijl.”

Een mooi voorbeeld, want het illustreert de kern van Wouters onderzoeksagenda: “De belofte van AI is vaak dat het de zorg betaalbaarder, beter en aangenamer maakt. Maar het verandert de zorg niet automatisch, en het is het samenspel tussen mens en technologie dat bepaalt wat AI toevoegt.”