Om dit soort vragen te beantwoorden, zijn bij elke innovatie in beeldvormende of bestralingstechnologie weer uitgebreide studies nodig, vóórdat deze in de kliniek mag worden toegepast. Om allerlei (ethische en juridische) redenen kan dat niet met patiënten, dus worden 'fantomen' gebruikt: fysieke, kunstmatige dubbelgangers van bepaalde lichaamsdelen, zoals een hoofd of torso, meestal gemaakt met 3D-printers.

“Fantomen zijn niet alleen qua vorm realistisch, maar dankzij gebruik van speciale materialen ook in eigenschappen zoals weefseldichtheid”, zegt Didier. En testen met een fantoom is in sommige opzichten zelfs nauwkeuriger. “Bij ons fantoom kun je de exacte positie van de - gesimuleerde - tumor bepalen, terwijl je bij een echte patiënt nooit 100% zeker weet waar de tumor zich bevindt. Zo kunnen we de nauwkeurigheid van beelden of bestraling objectief beoordelen.”

Minder straling met nieuwe CT-techniek

Dat onderzoek voerde hem ook buiten Maastro. Bijvoorbeeld naar het naastgelegen MUMC+, waar een ‘photon-counting CT’ staat. “Dat is een heel nieuwe technologie die veel scherpere beelden oplevert. Voor radiologen is dat cruciaal bij het opsporen van een eventuele tumor. Maar voor het maken van behandelplannen in de radiotherapie is het ook belangrijk om kwantitatieve data eruit te halen, bijvoorbeeld weefseldichtheid.”

Omdat er aan deze techniek een stevig prijskaartje hangt, is de vraag: wat is de meerwaarde ervan voor de radiotherapie? Didier: “We hebben bijvoorbeeld getest of we de stralingsdosis bij scans kunnen verlagen zonder dat dit ten koste gaat van de informatie voor het behandelplan. De eerste resultaten zijn veelbelovend."

Didier moet zijn proefschrift nog verdedigen, maar is al in een nieuwe rol bij Maastro aan de slag. “We willen bijvoorbeeld het thoraxfantoom doorontwikkelen, zodat de hele borstkas meebeweegt. Ten slotte willen we de biologische variatie in menselijk weefsel in tests opnemen. Iemand met longfibrose heeft bijvoorbeeld veel ‘stugger’ weefsel. Genoeg te doen!”