In de zogenaamde RAPCHEM-studie werd daarom een nieuwe aanpak onderzocht, waarbij patiënten in drie risicoklassen werden ingedeeld. Alleen bij de hoog-risicogroep werd de normale, ‘volledige’ bestraling toegepast. “Bij de andere twee groepen zijn we minder gaan bestralen, waarbij je die groepen wel heel goed moet volgen om zeker te weten dat het veilig is.”

Pas in 2025 waren de ‘tienjaarsresultaten’ van de betrokken patiënten beschikbaar voor analyse. Een spannend moment, met een positieve uitkomst. “Uit de data blijkt dat het risico op tumorterugkeer ook bij de twee groepen die minder bestraling hebben gehad, nog steeds heel laag is. Oftewel, het suggereert dat we bij veel patiënten inderdaad veilig minder kunnen bestralen.” Suggereert? “Ja, omdat dit geen klassieke, gerandomiseerde studie is, kunnen we geen definitieve uitspraken doen. Maar onze bevindingen worden ondersteund door vijfjaarsresultaten uit een andere studie, in de VS.”

Een waardevolle conclusie met belangrijke impact op een grote groep patiënten. Al lieten de volgende vragen niet lang op zich wachten. Liesbeth: “Het behandellandschap is de afgelopen tien jaar namelijk weer veranderd. Bij de patiënten in onze studie zijn bijvoorbeeld nog alle okselklieren verwijderd, terwijl dat inmiddels veel minder vaak gebeurt. Dus loopt er alweer vervolgonderzoek om te zien of onze aanpak ook in de huidige praktijk veilig is.”

Is het niet frustrerend dat je op die manier eigenlijk altijd achter de feiten aanloopt? Een beetje wel, proef je uit Liesbeths verhaal. Ze is dan ook benieuwd naar de uitkomst van een lopend onderzoek naar mogelijke ‘surrogate endpoints’. Dit zijn aanwijzingen – markers in het bloed, of kenmerken op scans of in weggenomen weefsel – die helpen voorspellen of de tumor helemaal zal verdwijnen of niet.

“Zo zou je veel sneller kunnen beoordelen of de bestraling heeft gewerkt en wat de impact op de uiteindelijke overlevingskans is. En dat biedt weer mogelijkheden om de behandeling verder te verfijnen. Bij specifieke patiëntengroepen met een agressieve tumor zouden we zo bijvoorbeeld beter kunnen onderzoeken of we de tumor gevoeliger voor bestraling kunnen maken door bestraling te combineren met medicatie.”

Oftewel: 2025 was een jaar van bemoedigende antwoorden én veel nieuwe vragen. Het hoort erbij, en Liesbeth is nog altijd enthousiast over haar werk. Niet alleen vanwege de ontegenzeglijk grote impact op patiënten. “Als je bijvoorbeeld ziet dat Fleur Mauritz, een van onze arts-assistenten, voor haar analyse van de RAPCHEM-data een prestigieuze award wint… Echt geweldig. Ik geniet ervan om te zien hoe een nieuwe generatie zulke complexe materie oppakt, en om ze bij die groei en ontwikkeling te begeleiden.”

Liesbeth is ook nauw betrokken bij het evalueren en verfijnen van Samen Beslissen: een breed gedragen methode waarbij arts en patiënt samen de mogelijkheden, medische impact én persoonlijke voorkeuren van de patiënt afwegen.

“Een van mijn PhD-studenten, Madeline Therrien, is bijvoorbeeld bezig onze keuzehulp voor borstkanker te updaten, om die toegankelijker te maken voor mensen met beperkte gezondheidsvaardigheden. Waarbij we allereerst minder in algemene symptomen willen praten, meer over de impact op het dagelijks leven: kun je de was nog ophangen of op een racefiets zitten?”

“Ook experimenteren we met nieuwe manieren om risico’s te visualiseren. En samen met het IKNL werken we aan een dashboard, 'Patients Like Me', waarin patiënten ervaringen van anderen in vergelijkbare situaties kunnen zien.”